Drogie Siostry, drodzy Bracia i Wierni,

1. Zebraliśmy się dzisiaj, aby uczcić liturgiczne wspomnienie błogosławionej Marii Celeste Crostarosy. Jak dobrze wiemy, Maria Celeste nie miała łatwego życia. Jak przypomina nam tekst jej biografii, opublikowanej przez Dykasterię ds. Kanonizacji: „Przeżywała te «udręki» z cierpliwością i wielką duchową dojrzałością, wiedząc, że musi dzielić paschalną drogę Pana Jezusa. W 1738 roku przyjęła prośbę o osiedlenie się w Foggii, dzięki czemu mogła dać życie wspólnocie zgodnie ze swoim planem konsekracji zakonnej. W ten sposób, w następnym roku, założyła Konserwatorium Najświętszego Zbawiciela, którego celem było kształcenie dziewcząt z klasy średniej. W Foggii Służebnica Boża wcieliła w życie projekt, który w niej zrodził się, prowadząc współsiostry i liczne dziewczęta do codziennego dawania świadectwa pamięci Chrystusa Odkupiciela”. ^[1]
2. Dziesięć lat po jej beatyfikacji, którą papież Franciszek ogłosił 18 czerwca 2016 roku, jesteśmy tutaj, w tym samym miejscu, gdzie Bóg ją powołał, zawarł z nią przymierze miłości i doprowadził ją do głębokiej przyjaźni z Chrystusem. Maria Celeste przyjęła tę miłość, strzegła jej i żyła nią w głębi swojego doświadczenia kontemplacyjnego. Ale nie zatrzymywała jej dla siebie. Przekazywała ją konkretnie w swoim codziennym życiu, w relacjach ze współsiostrami, przeżywała pośród trudności i łaski, i ze wszystkimi, których Pan postawił na jej drodze, aż do uczynienia ze swojego życia żywej pamiątki Odkupiciela.
3. Czytanie z Księgi proroka Ozeasza (Oz 2,16b.17b.21-22) przedstawia nam piękne doświadczenie: „przemawianie do serca”. Kontemplacja jest możliwa tylko wtedy, gdy pozwolimy Bogu dotknąć naszych serc. W świecie semickim serce jest uważane za centrum ludzkiej świadomości, najgłębsze miejsce w człowieku, gdzie naprawdę jesteśmy tym, kim jesteśmy. To właśnie tam, w głębi naszego jestestwa, Bóg przemawia, uwodzi i urzeka.
4. Kiedy pozwalamy się urzec Bogu, zaczynamy kontemplować świat Jego spojrzeniem i sercem. I właśnie z tego powodu cierpimy również my, widząc świat zraniony tak wieloma sprzecznościami, niesprawiedliwościami i cierpieniem. Kontemplacja nie oddala nas od rzeczywistości; wręcz przeciwnie, czyni nas na nią jeszcze bardziej wrażliwymi. Nabiera wymiaru patosu  , to znaczy wyraża zdolność do bycia wzruszonym, odczuwania współczucia, wchodzenia w relacje i czynienia bólu innych naszym. Dlatego ci, którzy kontemplują świat Bożym spojrzeniem i sercem, stają się również wrażliwi na jego cierpienie i sprzeczności. Teolog Jürgen Moltmann stosuje tę koncepcję do Boga, gdy mówi o  boskim patosie : Bóg nie pozostaje obojętny na ludzką historię, ale właśnie dlatego, że kocha, pozwala, by dotknęło Go cierpienie świata.
5. Ewangelia (por. J 15, 9-17), którą właśnie usłyszeliśmy, oferuje nam coś radykalnego: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 12-13). Być może ta ewangeliczna propozycja wydaje się zbyt wymagająca, trudna do zrealizowania w naszej ludzkiej kondycji. Myślę, że wielkim wyzwaniem dla nas w życiu konsekrowanym jest trwanie w miłości Chrystusa, która ma swoje źródło w miłości Ojca. To właśnie trwając w tej miłości, odnajdujemy źródło naszego powołania i od niego stajemy się znakiem miłości Boga do świata.
6. Jednakże, gdy rozważamy świadectwo naszych świętych i błogosławionej Marii Celeste, widzimy, że oni, nie negując własnego człowieczeństwa, własnych namiętności, słabości i sprzeczności, potrafili pozostać zjednoczeni z krzewem winnym, którym jest Chrystus, Odkupiciel. „Jeśli upadnę w moje słabości i nędze, Ty pomagasz mi żywą ufnością w Tobie i w ten sposób wyciągasz swoją kochającą rękę i patrzysz na mnie oczami Bożej dobroci, a ja wracam do mojego dobra” ^[2] .  To z tej komunii z Nim otrzymali łaskę, aby wytrwać na drodze i stać się świadkami faktu, że świętość jest powołaniem dla każdego. Osiągnęli świętość nie dlatego, że byli aniołami czy ludźmi obcymi dla świata, ale dlatego, że byli głęboko ludzcy, ze swoimi zmaganiami i ograniczeniami, a przede wszystkim dlatego, że nosili w swoich sercach głębokie pragnienie Boga (por. Ps 41-42/42-43). 
7. Apostoł Paweł (por. Kol 3, 12-17) daje nam konkretne wskazówki, jak miłość Chrystusa może stać się życiem w nas i w naszych relacjach. Miłość ta przejawia się w naszej zdolności do przyobleczenia się w uczucia miłosierdzia, dobroci, pokory, łagodności i cierpliwości, znoszenia siebie nawzajem i przebaczania sobie nawzajem, tak jak Pan przebaczył nam.
8. W centrum wszystkiego znajduje się miłość, która jednoczy i prowadzi do doskonałej jedności. To miłość pozwala pokojowi Chrystusa zamieszkać w naszych sercach, a Jego Słowu przemieniać nasze relacje, nasze wybory i nasz styl życia. W ten sposób miłość przestaje być jedynie ideałem, a staje się konkretną formą istnienia, przeżywaną w codziennym życiu, w słowach i czynach, czyniąc wszystko w imię Pana Jezusa i dziękując Bogu Ojcu.
9. Rozważając to, co usłyszeliśmy dziś ze Słowa Bożego, możemy powiedzieć, że błogosławiona Maria Celeste przyjęła swoje poświęcenie jako drogę głębokiej komunii z Chrystusem, naznaczoną kontemplacją, krzyżem i konkretną miłością do bliźnich. Doświadczyła głębokiego Boga, pozwalając, by Jego miłość ją dotknęła i przemieniła, i nauczyła się wiernie tej miłości nawet pośród udręk, nieporozumień i prób. Jej kontemplacyjna duchowość nie oddalała jej od rzeczywistości, lecz czyniła ją jeszcze bardziej wrażliwą na potrzeby i cierpienia tych, których Bóg postawił na jej drodze. W ten sposób miłość, którą otrzymała od Chrystusa, stała się dla niej konkretnym darem z siebie, wyrażonym w trosce, przebaczeniu, komunii i służbie. Całe jej istnienie stopniowo stało się prawdziwie żywą pamiątką Odkupiciela, nie jako osoby ponad ludzką kondycją, ale jako głęboko ludzkiej kobiety, z jej zmaganiami, namiętnościami, słabościami i ograniczeniami, otwartej na działanie łaski.
10. Najdroższe Siostry, pragnę zakończyć tę homilię krótką modlitwą Siostry Marii Celeste do Najświętszej Maryi Panny: „Droga Matko i moja Pani Maryjo, najczystsza lilio Trójcy Świętej, różo jaśniejąca niebiańskim pięknem, z której się narodziła i której mlekiem Król Niebios pragnął się nakarmić, nakarm, proszę Cię, moją duszę boską miłością. Bądź moją przewodniczką i nauczycielką, a swoją łaskawością chroń mnie i broń od zasadzek diabła. Przebudź moje serce w miłości i boskiej miłości. Racz spojrzeć na mnie jako na swoją prawdziwą córkę; uciekam od Twojego płaszcza dziś i zawsze. W godzinie mojej śmierci jesteś moją nadzieją po Jezusie. Proszę Cię, dziś i zawsze, abyś zachowała moją duszę od wszelkiej zmazy grzechu. Pobłogosław mnie, moja Matko i Pani, i oddaję Ci moje serce, abyś mogła umieścić i zachować je w najczystszym sercu mojego Oblubieńca, Jezusa Chrystusa, Twojego umiłowanego Syna. Amen”. ^[3]

P. Rogério Gomes, Przełożony
 Generalny CSsR

Foggia, 11 września 2026 r.

^[1]  Por.  https://www.causesanti.va/it/santi-e-beati/maria-celeste-crostarosa.html

^[2]  CROSTAROSA, Maria Celeste.  Rozmowy duszy z jej Oblubieńcem Jezusem . Materdomini (AV): Editrice San Gerardo, 2022, s. 147.

^[3]  CROSTAROSA, Maria Celeste.  Wewnętrzny ogród Bożej miłości . Materdomini (AV): Casa Editrice San Gerardo, 2020. t. 1, s. 2. 40.