Rozpoczęcie życia na nowo to nie jest łatwy proces.

W dzisiejszych czasach tym bardziej. Z różnych powodów.

Życie konsekrowane, żeby zachować tożsamość musi różnić się od życia świeckiego pozostając z nim jednocześnie w dialogu. Dużo zmienia się w życiu osoby, która podejmuje odpowiedzialność za dar i tajemnicę powołania, którym obdarzył ją Bóg. Jest to proces wymagający różnorakich predyspozycji, współpracy, otwartości, zaufania, mądrości. Dlatego wymaga czasu i odbywa się w towarzystwie osoby odpowiedzialnej za dany etap formacji. Jest możliwość rozmów indywidualnych. Ona proponuje również cały proces formacyjny, który dostosowany jest do danej osoby, jej dotychczasowej historii życia, wiedzy i potrzeb.

Żeby to życie konsekrowane rozpocząć, trzeba się do niego przygotować. To dlatego Dykasteria ds. Życia Konsekrowanego wydała w 2016 roku Konstytucję Apostolską o żeńskim życiu kontemplacyjnym: Vultum Dei quaerere. W dokumencie tym znajdujemy wiele zmian dotyczących m.in. formacji początkowej. Zmiany te znajdują swoje uzasadnienie właśnie w zmieniającym się świecie i mentalności człowieka.

„W świecie szukającym, nawet nieświadomie, Boga osoby konsekrowane mają nie ustawać w tym poszukiwaniu, dając ewangeliczne świadectwo. Nie mogą ulegać pokusom „apatii, rutyny, braku motywacji czy paraliżującego lenistwa”. Konieczna jest więc formacja do życia kontemplacyjnego, która zakłada nieustanne nawrócenie i wymaga – do czasu złożenia ślubów wieczystych – co najmniej dziewięciu, a nawet do dwunastu lat”.

Dokument ten wprowadził wiele zmian, również w obszarze formacji początkowej.

Od 2016 roku klasztory klauzurowe zostały zobowiązane do rocznego czasu aspirantury. Kiedy rozeznajesz swoje powołanie najpierw odnajdź miejsce, w którym poczujesz swój dom, miejsce, które postrzegasz, rozpoznajesz jako wezwanie od Boga. Nawiąż kontakt ze wspólnotą, poznaj siostry, nawiąż relacje, pozostań w kontakcie. Jeśli po czasie takiego pierwszego poznania rozeznajesz, że to Twoja droga napisz prośbę o rozpoczęcie aspirantury. Może ona trwać od roku do dwóch lat. Osoba pozostaje jeszcze w swoim dotychczasowym życiu i ma już regularne spotkania z siostrą odpowiedzialną za ten etap formacji. Zazwyczaj ten etap obejmuje również 3-miesięczne doświadczenie życia w klauzurze. To już czas zmierzenia się z nowym życiem i bliższym poznaniem stylu życia. Staramy się to uzgodnić z możliwościami życiowymi aspirantki i jej etapem życia (studia/praca/urlop).

Jeśli rozeznanie postępuje nadal w tym samym kierunku, aspirantka pisze prośbę o rozpoczęcie postulatu. Jeśli zostanie przyjęta, w terminie wyznaczonym przez przełożoną rozpoczyna roczny postulat. Potem dwuletni nowicjat, w którym drugi rok to tzw. Nowicjat kanoniczny, czyli nie może być w nim przerwy dłuższej niż 2 tygodnie.

Po tym czasie następuje wielki dzień Pierwszej Profesji Zakonnej, w której poślubiamy Jezusa czystego, posłusznego i ubogiego. Wspomniany dokument wydłużył okres profesji czasowej do 5 lat, z tym, że po nowicjacie śluby składa się najpierw na 3 lata, a następnie odnawia na rok. Po czwartym roku wspólnota rozeznaje czy neoprofeska może rozpocząć rok przygotowania do ślubów uroczystych, czy będzie jeszcze odnawiać śluby na kolejny rok.