Kiedy czytamy teksty Marii Celeste zauważamy, że była naprawdę miłośniczką Słowa Bożego, „zakochana w Słowie” jak śpiewamy w pieśni o niej. To piękne określenie, które powinno i nas nieustannie inspirować do wchodzenia w głąb Słowa.

Myślę nawet, że dla Marii Celeste Słowo Boże nie jest tekstem do rozważania, lecz żywą Obecnością. Ona nie kontempluje Pisma „z zewnątrz”, ale pozwala, by Słowo stało się w niej tym, co opisuje: działaniem, światłem, przemianą. Jej duchowość jest chrystocentryczna — a ponieważ Chrystus jest Słowem Ojca, cała jej droga jest drogą wcielania Słowa.

W jej pismach widać niezwykłą intuicję: Ewangelia jest jakby „formą”, według której Bóg kształtuje duszę. Nie jest to moralizm, nie jest to zbiór zasad. To jest kształt Chrystusa, który stopniowo odciska się w człowieku. Słowo Boże staje się matrycą życia, nie tylko inspiracją.

W jej pismach często pojawia się motyw „światła wewnętrznego”, które jest oświeceniem przez Słowo. W tym sensie Słowo Boże jest dla niej kompasem, który nie zawodzi.

Chrystus chce żyć w duszy tak, jak żyje w Ewangelii.

Tak pragnie żyć w duszy redemptorystki.

Dlaczego to jest tak aktualne? Bo w świecie pełnym hałasu, niepokoju i rozproszenia Matka Celeste przypomina, że Słowo Boże nie jest teorią, nie jest komentarzem do życia. Słowo jest życiem. Słowo jest światłem. Słowo jest obecnością. I tylko wtedy przemienia, gdy pozwalamy mu działać, a nie tylko je rozważać.

Aby przygotować się do naszego świętowania będziemy zgłębiać każdego dnia pierwsze czytanie ze Mszy św. Będzie to Pierwszy List do Koryntian św. Pawła Apostoła.