W roku 2000 nasza wspólnota w Bielsku-Białej zaczęła coraz poważniej rozważać propozycję fundacji na Wschodzie. To pragnienie rodziło się wcześniej w sercach naszych sióstr s. Marii i s. Grażyny. Jeden z ojców jadących  na Wschód na wizytację zgodził się w naszym imieniu zapytać miejscowych biskupów i administratorów apostolskich o możliwość założenia kontemplacyjnego klasztoru na terenie ich diecezji. Odpowiedział na tę propozycję administrator apostolski z Astany (Kazachstan), bp Tomasz Peta  i zaproponował nam założenie wspólnoty zakonnej przy remontowanym wtedy przez ojców redemptorystów kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa. Obok kościoła zachowała się drewniana plebania, już prawie stuletnia, ale jeszcze w miarę dobrym stanie. Ten „obiekt” miał się stać klasztorem z prawdziwego zdarzenia, prawdziwym wieczernikiem Kazachstanu.  Pietropawłowsk zrobił  na naszych dwóch siostrach, które się tam udały, Marii i Grażynie, bardzo dobre wrażenie. Poznani ludzie jeszcze bardziej umocnili je w pragnieniach, a przy tym  ogromnie spodobał się im ten remontowany w parku stary kościółek Jak się okazało, była to jedyna w Kazachstanie zachowana po czasach reżimu świątynia katolicka, zbudowana jeszcze przed rewolucją. W latach dwudziestych oddali tam życie za wiarę – miejscowy proboszcz i kilku parafian. W styczniu 2001 roku nasza wspólnota uzyskała na tę fundację pozwolenie od Stolicy Świętej, potem zaczęły się przygotowania do wyjazdu naszych sióstr. Wyruszyły tam 9 maja 2001 roku. Kilka dni potem na Mszy św. 13 maja polecały już Bogu początek nowej fundacji.